REKLAMA NA PORTALU SEGA-SKY

 

SHADOW MAN
SEGA Dreamcast
Autor - Kamillo

 

 

 Po zdobyciu wszystkich, że tak powiem "podstawowych" gier na DC, dalej byłem niedowartościowany w dziedzinie horroru. Pomimo tego, iż posiadałem wszystkie Residenty, Carrier'a, Blue Stinger'a, mrocznego Soul Reaver'a i wiele innych gier o podobnej tematyce, chciałem poczuć smak przenikającej krwią fabuły, i mrocznego klimatu jakim miał obdarzyć mnie shadow man. Początkowo gra spełniała wszystkie oczekiwania, fabuła (o której za chwilę) aż kipiała krwią od swej zagadkowości. Autorom pomimo świetnego pomysłu nie udało się stworzyć horroru z krwi i kości, jednakże nie wiąże się to ze stworzeniem gry słabej, jeżeli chcecie poznać moje opinie na temat tytułu od Acclaim (niestety firma bankrut - przyp. Rolly) proszę usiąść wygodnie i zagłębić się w dalszą lekturę.
 
 Czas przejść do naświetlenia fabuły. Głównym bohaterem gry jest Michael Leroi, czyli tytułowy Shadowman. Po stracie rodziny za pośrednictwem jego mrocznej przyjaciółki dostaje on dar przemieszczania się pomiędzy światem żywych (liveside) a umarłych (deadside), przemieszcza się on między dwoma wymiarami za pośrednictwem ? Pluszowego misia inaczej nazywanego laleczką voodoo. Jego działania nie są bezpodstawne, celem naszego herosa jest przekonanie jeźdźców apokalipsy do tego, iż czas jej 
jeszcze nie nastał. Działania Michaela bardzo denerwują Legiona - szefa wspomnianych wcześniej jeźdźców, który za wszelką cenę będzie próbował uprzykrzyć nam życie. 
 
 W sprawie gemaplay'u gra bardzo przypomina grę Eidos pod tytułem Soul Reaver, podobnie jak tam, możemy przemieszczać się pomiędzy dwoma światami. Każdy z wymiarów oferuje odmienny rodzaj rozrywki. W świecie żywych chodzimy normalnym czarnoskórym człowiekiem, wyposażonym w normalne bronie a-la pistolet czy shootgun, zaś w świecie umarłych nasz bohater używa specyficznych do tego wymiaru rzeczy, i wygląda jak po wędrówce przez piekło. Przeciwnicy również wyglądają inaczej, lecz nie o sam wygląd tu chodzi. W liveside są to psy, krokodyle i inne zwierzęta lub ludzie, zaś w deadside zombie i gadające zwierzaki wprost z sience-fiction.
 
 Nadszedł czas na soundtrack. Celem autorów było stworzenie horroru, więc muzyka musi ku temu zmierzać. Z naszych głośników ulatniają się się mroczne, często niepokojące dźwięki, które potrafią wprowadzić gracza w istnie psychodeliczny stan. Ost jest tutaj jednym z głównych budulców klimatu, i nie raz przyprawi was o dreszcze. Oczywiście nie są to utwory które można znaleźć na playliście internetowych stron, są to nuty stworzone specjalnie do gry, bo chyba nikt nie ma w zwyczaju słuchać przedłużonych dźwięków które nie jednego zatwardziałego gracza przyprawiają o gęsią skórkę.
 
 Nadeszła pora na to, co wyświetlają nasze odbiorniki, mowa oczywiście o grafice. Jak na grę z 1999 roku Shadow Man daje rade, ostre tekstury, niewidzialne od swej liczby piksele i pełna animacja 3d robi swoje. Proszę mi uwierzyć, że pomimo swego wieku gra dalej zadziwia pod względem graficznym, powiewającą na wietrze koszula bohatera, ruchome chmury i powstające na wodzie fale są atrybutami dzisiejszych gier. Animacja nie ma w zwyczaju się przycinać, a piksele widoczne są tylko i wyłącznie w wersji na PSX'a, DC rox ! (tła, efekty są naprawdę ładne - szczególnie efekt śmierci w deadside, ale same postacie zdecydowanie odstają od dc'kowych standardów i poprostu szpecą resztę gry, dlatego radzę zaniżyć ocenę za grafikę - przyp. Rolly).
 
 Wypadałoby, napisać coś o grywalności. Aby przekonać was, drodzy czytelnicy do tego, iż gra potrafi wciągnąć na długie oceny, zacytuję kogoś kogo gra wciągnęła podobnie jak mnie. 
 Shadow Man wpadł w moje łapska całkowicie przypadkowo. Przyznać muszę, iż był to dla mnie tytuł całkowicie nieznany i prawdę powiedziawszy nie paliłem się do jego poznania. Jednak parę zwrotów z przeczytanej recenzji, takich jak mroczny klimat, voodoo, wędrówki między światem żywych, a umarłych spowodowało, iż stwierdziłem, że shadow man'a wypada co najmniej obadać. Badanie rozpocząłem o 10 wieczorem. Około 5 rano zaczynałem już układać plany o załatwieniu sobie zwolnienia z pracy... Na szczęście o godzinie 7.00, moja stara potężnym ciosem dębowej pały wymierzonym w mą potylicę, zmieniła tok mego rozumowania. Znaczy się : gra potrafi wciągnąć. Myślę, iż do tekstu tego nie trzeba dodawać nic więcej.
 
 Podsumowując fakt, iż gra pomimo zamiarów panów od Acclaim nie została horrorem, jest godnym uwagi tytułem, po którego obadaniu nie odejdziecie od konsoli co najmniej przez godzinę. Mroczny klimat, wciągająca i tajemnicza fabuła, niesamowity sountrack, przyzwoita grafika i mega grywalność sprawią, iż będziecie przeżywać długo losy Michael'a Leroia!


 

2005-2018 © SEGA-SKY Polska is fan site. All Rights Reserverd.
Sonic the Hedgehog, Dreamcast and all other SEGA, ATLUS, Sammy related trademarks and games © SEGA Sammy Holdings.