REKLAMA NA PORTALU SEGA-SKY


 

Vampire Savior : The Lord of Vampire
 SEGA Saturn
 Autor  - kolo
 

 

Kiedy jakiś rok, dwa temu Dreamcaster podjął desperacką próbę zachowania swojego prywatnego worka treningowego do Street Fighter 3: 3rd Strike (czyli mnie) stwierdził iż to właśnie monotonia zabija związek i podsunął mi kilka innych gier. Jedną z nich było właśnie Vampire Savior i biedaczek chyba nie podejrzewał do czego te przypadkowe spotkanie w przyszłości doprowadzi. Sam zresztą na początku nie spodziewałem się tego nagłego, burzliwego i bardzo wilgotnego (z powodu palców pocących się na padzie) romansu.

Początek wielkiej miłości.
Gdy znużony ciągłymi porażkami do zera które raz za razem serwował mi Dreamcaster podczas sesji w 3S zasiadłem do Vampire Savior miałem szanse na nowy start nie tylko ze względu na to że mój przeciwnik nie znał na pamięć wszystkich ciosów, ale też na system który początkowo zdecydowanie lepiej przyjmował taktykę „na pałę” i nietypowy system rund. Zamiast zwyczajowego: ktoś przegrywa, wszyscy wracają na miejsca startowe z przywróconym życiem mamy tu do czynienia z stałą walką gdzie postaci mają po 2 życia. Jak to wygląda? Pokonany gracz pada na deski i po chwili ponownie wstaje mając wyczyszczony pasek obrażeń, w tym samym czasie zwycięzca może ruszać się do woli (i na przykład przygotować mocny atak na dzień dobry) zachowując jednak otrzymane obrażenia. To wszystko sprawia, że słabszemu zdecydowanie łatwiej jest uszczknąć jedno życie i tym samym zachować twarz, tym bardziej że zakończenie walki bez żadnych obrażeń graniczy z cudem.

Darkstalkers.
Ale przejdźmy może do wersji na Saturna. W przeciwieństwie do oryginału mamy tu do dyspozycji aż 18 postaci, z czego 4 nie występowały w poprzednich częściach, osiągnięto to przywracając usunięte w wersji arcade niektóre postacie z starych odsłon. A same postaci to plejada gwiazd i dziwadeł, między innymi: wampir, sukuby, wilkołak, potwór frankensteina, mumia faraona, syren, opętana zbroja, kotołak, pocięty na kawałki demon, pradawny robot i czerwony kapturek – psychopata. To właśnie ona (i inne ciekawe postaci) była ostatnim powodem dla którego pokochałem tą grę. Każdy z potworów ma swój własny, unikalny styl walki (niektóre bardzo), które pomimo wywodzenia się z systemów Street Fighter wyewoluowały w dość ciekawy sposób.

Arcade perfect?
Moim zdaniem tak, grę można bez obaw określić tym mianem, choć nie jest to tylko w dobrym tego słowa znaczeniu, może zacznę od tego złego… Nie naprawiono problemu z skokiem w prawo znanym z automatów, po prostu czasem go nie łapie i nie jestem jedyną osobą która ma z tym problemy. Nie ma także żadnych dodatkowych trybów, tylko arcade i versus, zgadza się nie ma nawet treningu! To już moim zdaniem lekka przesada, bo wersja na PSX pomimo skrzywdzenia przez brak możliwości wyświetlania takiej grafiki jak Saturn (w skrajnym znaczeniu tego słowa, wycięli połowę klatek animacji postaci żeby gra w ogóle działała) dodatków dostała całkiem sporo (choćby możliwość odblokowania i zagrania w trybach Vampire Savior 2 i Vampire Hunter 2). Rozczarowujące, ale na otarcie łez zostaje piękna i płynna animacja postaci oraz tła. Kolejnym elementem każdej gry są dźwięki i muzyka. Nie zostały one w żaden sposób zmodyfikowane względem wersji oryginalnej, po szersze informacje o grafice i muzyce zapraszam do dalszej części recenzji.

Jak łatwo jest się domyślić naszym celem po wybraniu swojej postaci jest skopanie tyłków pojawiających się kolejno przeciwników, do dyspozycji mamy zwykłe ciosy które możemy łączyć w kombosy, odpalane są przy pomocy klasycznego układu klawiszy znanego od lat w grach Capcom: słaba, średnia, mocna pięść i takie same kopniaki, skok, kucanie i blok oraz ruch w prawo / lewo. Wszystkie bardziej zaawansowane ciosy wykonujemy za pomocą odpowiedniej kombinacji podstawowych ciosów, na przykład wykonanie ćwierci obrotu do przodu i pięść skutkuje często posłaniem pocisku, jeśli jednak zamiast pojedynczej pięści wciśniemy jednocześnie 2 lub 3 przyciski odpowiadające za cios ręką wyślemy dużo potężniejszą wersję tracąc jednocześnie jeden pasek special. Ciosy EX wykonujemy podobny sposób, chociaż kombinacje są często dużo bardziej skomplikowane. Coś czego nie było w wcześniejszych odsłonach serii to Dark Force, jego użycie wymaga jednoczesnego wciśnięcia pięści i nogi o tej samej sile i zużywa jeden pasek special, w zamian dostajemy ograniczoną czasowo moc unikalną dla każdej postaci, na przykład silniejszą zbroję, zamieniamy wszystkie ciosy pięścią w pociski, lub dostajemy małego pomocnika. Oprócz tego znaleźć możemy trochę ciosów specjalnych nie wymagających paska special, na przykład chwyt, blok odpychający przeciwnika, dodatkowy atak na leżącym przeciwniku (Darkstalkers to kolejna seria od Capcom w której nie możemy tak po prostu pociągnąć leżącemu z laczka) oraz cios który wykonujemy w trakcie blokowania ataków przeciwnika, teleportując się za jego plecy i robiąc mu niespodziewane kuku. Oprócz tego do naszej dyspozycji oddano dash, przy czym dla różnych postaci różnie on działa. Część przeskakuje odrobinę do przodu, część zaczyna biec, niektóre latają a jeszcze inne się teleportują, żeby było jeszcze różnorodniej parę postaci potrafi zacząć dash w powietrzu, podwójny skok również się zdarza.

Wszystko to sprawia że system pozornie stworzony do naciskania guziczków na pałę zaawansowanym graczom daje naprawdę dużo możliwości do uprzykrzania innym życia.
Po stoczeniu ostatniej walki możemy oglądnąć zakończenie dla danej postaci, niektóre są śmieszne, inne smutne, część nudna – jak to często bywa w takich wypadkach, jednak żadne zakończenie się ze sobą nie pokrywa. Ciekawa sprawa dotyczy też samej ostatniej walki, chociaż toczymy je zawsze w tym samym miejscu to różne postaci mają różnych przeciwników! Demitri walczy z Morrigan, Morrigan z Lilith, Bulleta z Zebelem a Jedah z Demitrim. Można także obejrzeć specjalne zakończenia dla ukrytych postaci, lub trudne do odblokowania zakończenie Anity (nie jest grywalną postacią).

KYAAA!
Vampire Savior wymaga użycia rozszerzenia pamięci RAM i jest dla tego dobry powód, grafika olśniewa, animacje są płynne, tła częściowo ruchome i ciekawie zaprojektowane a gra nie zwalnia nawet na moment, przy takiej ilości fajerwerków robi to szczególne wrażenie. A wszystko to w unikalnym, rozpoznawalnym na pierwszy rzut oka stylu mocno podlanym kiczem i pseudohorrorem . Ataki są przerysowane do granic możliwości i ustępują chyba tylko tym z Marvel vs Capcom, a te są z założenia poza wszelką konkurencją.
Jak dotąd Vampire Savior jest najładniejszą grą jaką widziałem na Saturnie, nie mówi to zbyt wiele, więc podam opinię innych, jest tylko jedna ładniejsza gra od Capcom – Street Fighter Zero 3, który pojawił się po premierze VS a warto zauważyć że wielkie C ma jedne z najładniejszych gier 2D zarówno na konsoli Segi jak i w ogóle w tamtej generacji.
Dźwiękowo już nie jest tak wspaniale ale jak najbardziej poprawnie efekty dźwiękowe są dziwaczne, a muzyka to znośna, choć w większości niezbyt ciekawa mieszanką techno – dobrze pasuje do stylu gry i zagrzewa do walki, ale do słuchania średnio się nadaje. A posłuchać można, bo wszystkie utwory można odsłuchać sobie w opcjach, a oprócz tego część z nich znajduje się na płycie w formacie AudioCD, czyli można się nimi cieszyć po włożeniu do dowolnego odtwarzacza. Niestety ale wiele razy zauważyłem że podczas wyjątkowo zaciekłych starć niektóre efekty dźwiękowe nie zdążyły się wczytać, cóż – uroki przesiadki z kartridża na CD, większość ludzi zazwyczaj nawet tego nie zauważy.

Podsumowując jest to świetna bijatyka 2D na konsoli dla tego typu gier wręcz stworzonej. Olśniewająca grafika i ciekawa rozgrywka w pełni rekompensują dość przeciętne udźwiękowienie i niewielką ilość trybów. Niestety styl należy do gatunku „kochaj albo rzuć”, więc to że ja uważam go za genialny wcale nie znaczy że wam się spodoba. Gra szybka i krzykliwa, nie tak bardzo jak Marvel vs Capcom, ale bardziej niż Street Fighter i King of Fighters… Polecam!
Dla tej gry kupiłem japońskiego Saturna a za samą grę z rozszerzeniem pamięci zapłaciłem więcej niż za moje wszystkie pozostałe gry na tą konsolę… I nie żałuję ani złotówki!

Zalety:
- świetna grafika
- ciekawy system
- arcade perfect
- unikalny styl
Wady:
- który nie każdemu się spodoba
- wymaga rozszerzenia pamięci


 

2005-2017 © SEGA-SKY Polska is fan site. All Rights Reserverd.
Sonic the Hedgehog, Dreamcast and all other SEGA, ATLUS, Sammy related trademarks and games © SEGA Sammy Holdings.