SEGA-SKY

Monopol Squaresoft (później Square Enix) na konsolowe gry jRPG trwał nieprzerwanie od czasów SNES-a. Ich tytuły sprzedawały się w milionach, definiując erę PlayStation. Niestety, „Kwadratowi” od czasów Mega Drive'a konsekwentnie omijali konsole Segi szerokim łukiem. Niebiescy dwoili się i troili, by wypełnić tę pustkę własnymi seriami, jednak w dobie Dreamcasta stało się jasne, że sami nie dadzą rady w starciu z marketingową machiną Final Fantasy. Wtedy Yuji Naka i jego Sonic Team powiedzieli: „Potrzymajcie nam piwo”. Postanowili nie walczyć z FF na ich terenie. Zamiast tego, wykorzystując doświadczenie sieciowe zdobyte przy ChuChu Rocket!, rzucili na stół kartę, której nikt się nie spodziewał – pierwszego na świecie konsolowego RPG-a online.

Fabuła tej kosmicznej opery przywodzi na myśl kinowy hit „Pasażerowie”. Ludzkość, uciekając przed nieuchronną zagładą macierzystej planety, inicjuje projekt „Pioneer”. W otchłań kosmosu wyrusza gigantyczny statek-kolonia Pioneer 1, by przygotować grunt pod osadnictwo na nowo odkrytej planecie Ragol. Gdy jednak siedem lat później na orbitę dociera główna flota z cywilami – Pioneer 2 – powitanie jest... martwe. Potężna eksplozja na powierzchni Ragola zrywa wszelki kontakt z „jedynką”. Jako Łowcy (Hunters) zrzeszeni w gildii, zostajemy wysłani na niebezpieczną powierzchnię, by dowiedzieć się, co, u diabła, pożarło pierwszą ekspedycję.

GENETYCZNY KOD ŁOWCY: KREATOR I SEKCJA ID

Zanim postawimy stopę na tajemniczym Ragolu, czeka nas wizyta w jednym z najbardziej zaawansowanych kreatorów postaci swojej epoki. Wybór jest kluczowy: mamy zbalansowanych Ludzi, kruchych, ale magicznie uzdolnionych Newmanów (kosmiczne elfy) oraz potężne, lecz pozbawione magii Androidy (CAST). Do tego podział na klasy: Hunter (wojownik), Ranger (strzelec) i Force (mag). Customizacja, jak na tamte czasy, wgniata w fotel – fryzury, stroje, proporcje ciała, akcesoria.

Ale uwaga, maniacy min-maxowania! Najważniejszym elementem, o którym gra wprost nie mówi, jest Wasze imię. To na jego podstawie generowany jest tzw. Section ID (kolorowy emblemat wyświetlany przy nicku). To on determinuje, jakie przedmioty będą „dropić” z potworów! Tak jest, system lootu w PSO jest głębszy niż studnia w The Ring, a znajomość sekcji ID stała się wiedzą tajemną przekazywaną między graczami.

DIABLO W KOSMOSIE: SYSTEM WALKI

Zapomnijcie o turowym systemie walki znanym ze starych części serii Phantasy Star. PSO to rasowy Action-RPG, który mechaniką przypomina Diablo przeniesione w widok TPP i realia science-fiction. System walki opiera się na rytmice i wyczuciu czasu. Mamy atak słaby, mocny i specjalny. Kluczem do sukcesu nie jest bezmyślne mashowanie przycisków, ale wyczucie idealnego momentu (timing), by wyprowadzić mordercze, trzy-częściowe combo. Rozgrywka to genialny miks akcji i dungeon crawlera. Przemierzamy lasy, jaskinie, kopalnie i ruiny Ragola, wycinając w pień miejscową faunę i florę. A ta nie jest przyjazna – od małych Booma, po gigantyczne smoki i mechaniczne stworzenia. Wszystko po to, by zdobyć ten jeden, unikalny, czerwony box z rzadką bronią lub zbroją.

TAMAGOTCHI NA RAMIENIU: SYSTEM MAGÓW

Aby gracz nie czuł się samotny w swojej kosmicznej misji, deweloperzy zaimplementowali genialny system Magów. To małe, lewitujące duszki, które ewoluują niczym Pokemony. Karmimy je przedmiotami (uwaga, są wybredne i preferują określone typy!), a one w zamian podbijają nasze statystyki, uczą się technik i zmieniają wygląd. W krytycznych momentach, gdy naładujemy pasek PB (Photon Blast), Magowie potrafią odpalić potężne ataki finałowe, przyzywając mistyczne bestie czyszczące ekran z wrogów.

REWOLUCJA NA KABLU: WORD SELECT I SPOŁECZNOŚĆ

W trybie offline Phantasy Star Online to bardzo solidny, choć momentami powtarzalny RPG. Ale podłączcie kabel telefoniczny do modemu (lub BBA – Broadband Adapter, jeśli jesteście burżujami), a gra zmienia się w absolutny fenomen społecznościowy. To tutaj PSO pokazuje pazur i dokonuje niemożliwego – znosi barierę językową. Dzięki genialnemu systemowi Word Select, mogliśmy swobodnie rozmawiać z Japończykami, Amerykanami i Niemcami, wybierając gotowe zwroty, które automatycznie tłumaczyły się na język odbiorcy. To była czysta magia! Współpraca w lobby i na misjach, wymiana Guild Cards (wizytówek), handel rzadkim sprzętem – to tworzyło globalną społeczność, jakiej konsole wcześniej nie widziały.

Jedynym, ale za to bolesnym minusem wersji Dreamcast, jest brak trybu split-screen. Niestety, na jednej konsoli z kumplem nie pogracie (tę opcję dostała dopiero wersja na GameCube'a), więc każdy musiał mieć własnego DeCe i telewizor, co w roku 2000/2001 stanowiło nie lada wyzwanie logistyczne i finansowe.

WIĘCEJ, MOCNIEJ, TRUDNIEJ: WERSJA 2.0

Omawiana wersja 2.0 to definitywna, najpełniejsza edycja gry na Dreamcasta. Podniesiono limit poziomu do 200, dodano nowe, rzadkie przedmioty, tryby Challenge i Battle. Ale najważniejszym dodatkiem jest poziom trudności Ultimate. To nie jest spacer po parku. Zmieniono wygląd i zachowanie potworów, zwiększono ich statystyki, a bossowie potrafią zmieść nieprzygotowaną drużynę jednym atakiem. To wyzwanie przeznaczone wyłącznie dla prawdziwych weteranów Ragola.

Oprawa audio-wizualna, jak na rok 2000, to majstersztyk. Woda na drugim poziomie (Caves) do dziś wygląda obłędnie, a efekty czarów (Techniques) i neonowe oświetlenie miast Pioneer robią wrażenie. Muzyka, dynamicznie zmieniająca się w zależności od obecności wrogów i sytuacji, to klasa sama w sobie, tworząca niezapomnianą, kosmiczną atmosferę.

FENOMEN, KTÓRY PRZETRWAŁ: SPOŁECZNOŚĆ DO DZIŚ

Najbardziej niezwykłe w historii Phantasy Star Online jest to, że gra, której oficjalne serwery dawno zostały wyłączone, wciąż żyje dzięki pracy pasjonatów. Dzięki projektom takim jak Sylverant, Schthack i magii DreamPi, można nadal grać online, a dzięki cross-playowi spotkacie tam też graczy z wersji PC! To tytuł naprawdę ponadczasowy.

WERDYKT

Phantasy Star Online Ver. 2 to kamień milowy w historii gier wideo. To nie tylko gra, ale rewolucyjne doświadczenie społecznościowe, które wyprzedziło swoją epokę. Ogromny arsenał, nieskończone możliwości rozwoju Magów i ten niezapomniany syndrom „jeszcze jednego runu” sprawiają, że Ragol przyciąga jak magnet. Idealny prekursor współczesnych MMO, który – mimo braku kanapowego co-opa – zasługuje na honorowe miejsce w panteonie największych osiągnięć Segi.

OCENA: 95% / 9.5/10